متن از کتاب{ هزاره های ایرانی/هومند} :

    نخستين نوروز در بنيان به همة آن‌هايي تعلق دارد كه امروزه به نام هند و ايراني و يا هند و اروپايي زبانزد شده‌اند. نوروز بزرگترين ميراث و آيين ملي بشري بر پاية رستاخيز حيات از طالع برج سرطان، آغاز رويش گياه، شور و شادماني جان‌ها و پيوند و پيوستگي دل‌ها است. نخستين نوروز بر پاية شواهد مهم نجومي، الف. كسوف كلي در نخست درجه سرطان ب . گردهمايي مريخ و زحل معروف به: قران نحسين،‌هنگامي بنيانگذاري شد كه نياگان جامعة اروپايي در جنوب آسياي ميانه در كنار هم مي‌زيسته‌اند و داراي زبان و آيين و دين و دانش مشترك بودند و بدون ستيز و نزاع در آسايش و آرامش به سر مي‌بردند اگر چنين نبود هرگز در مونديگگ، پنجاب و سند و به عبارتي، تمدّن درخشان موهنجو دارو شكل نمي‌گرفت.

     چه بسيار شايسته و به آيين خواهد بود كه براي ايجاد همبستگي و وحدت و يگانگي، نوروز بهاري ايرانيان كه در ريشه و پايه پيوستگي به هزاره‌ها و در بنيان به همه كشورهاي جامعه بزرگ هند و اروپايي تعلق دارد در همه جا رواج يافته تا نخستين نشانِ صلح و دوستي و آشتي، و پيك شادي و شادماني و رويكردي براي يگانگي ملّت‌هاي كهن باشد. نوروز پيام‌آور حيات و زندگي است. بر چنين نوروز هزار آفرين بايد خواند و به روان همة نياگان، كه در همة هزاره‌ها زيستند درود فرستاد. هزاره‌هايي كه شرح و چگونگي بنيان‌شان در پس اين كرده، در شش كرده و فصل نوشته خواهد شد.